Ağlama bebek, ağlama sende

Umut sende yarın sende

Yağmur gibi gözlerinden akan yaş niye,

Bu suskunluk, bu durgunluk, sıkıntın/kırgınlık niye

Çok uzakta öyle bir yer var

O yerlerde mutluluk var

Paylaşılmaya hazır

Bir hayat var

Ağlama bebeğim ağlama sende

Acı sende hasret sende

Dalıp dalıp derinlere düşünmen niye,

Bu küskünlük, bu dargınlık, sıkıntın/kızgınlık niye

مشت مي‌كوبم بر در،پنجه مي‌سايم پنجره را

من دچار خفقانم،خفقان

من به تنگ آمده‌ام از همه چيز

بگذاريد هواري بزنم

آي

با شما هستم،اين درها را باز كنيد

من به دنبال فضايي مي‌گردم

لب بامي،سر كوهي،دل صحرايي

كه در آنجا نفسي تازه كنم،

حتما باید یک بیماری تعریف شده در دنیا باشد به اسم “باد کردگی مغز″. نمی‌دانم تعریف علمی قضیه چیست؛ اما من دوست دارم مرض جدیدم را به این اسم بخوانم و بگویم: مغزم باد کرده. البته به طرز استثنایی، این دفعه می‌دانم دردم چیست
هوای گرم و کثیف ، بیکاری و ۲۴ ساعت دغدغه فکری داشتن، مغزم را چنان متورم کرده‌اند که احساس می‌کنم به زودی از جمجمه‌ام بیرون می‌زند
واقعا ناله بیخود نمی‌کنم. خیلی خسته شده‌ام از این همه بیکاری و دورویی افراد دوروبرم و کمی هم از بی ملاحضگی اطرافیان . آدم مثل من، وقتی این‌قدر فکر و خیال دارد، خب نیاز دارد که استراحت‌های جدی هم داشته باشد. مثلا یک
خواب سنگین 20 ساعته
.شاید کمی از این بادکردگی کم شود

اتفاقات این روزهای لیبی شبیه جنگ داخلی اسپانیا در زمان ژنرال فرانکو هستش، در آن زمان، بسیاری از کشورهای اروپایی که توان کمک به نیروهای آزدی‌خواه را داشتند، به بهانه احتمال قدرت‌گرفتن کمونیست‌ها، از یاری رساندن به آن‌ها خودداری کردند و سرانجام، فرانکو، فاشیسم را در اسپانیا حاکم کرد و تا زنده بود به حکومت ادامه داد .آنچه در لیبی می‌گذرد، از این جهت شبیه اسپانیای آن دوره است که ، حالا کشورهایی که خاک دنیا را به بهانه مبارزه با تروریسم شخم زده‌اند، نشسته‌اند و تماشا می‌کنند مردم لیبی چطور در مبارزه نابرابر با یک دیوانه مسلح کشته می‌شوند. اخبار لیبی را اگر همین‌طور سر سری هم پیگیری کنید، می‌بینید که قوای دولتی کم کم دارند از شوک اولیه خارج می‌شوند و شهرهای فتح شده را یکی یکی پس می‌گیرند. دنیا هم نشسته است و تنها محکوم می‌کند.

چرا؟

امروز،امروز،امروز.خوده خوده امروز و باز هم امروز گذشت و من کار مهمی نکردم.همین لحظه همین خوده خوده همین لحظه هم دارد می گذرد و من کار بزرگی انجام نمی دهم.می دانم باز هم روزهای زیادی خواهد گذشت و من باز کار مهمی انجام نخواهم داد.حداقل نه آنقدرها هم مهم که از خودم، خوده خودم راضی باشم.من حد رضایت را نمی دانم،تعریف نشده است.
من می لرزم ،سست قدم بر می دارم،سرجایم بند نمی شوم ،نفس ام سنگین می شود و احساس می کنم خیلی عقب مانده ام ،من در هیچ پرسه می زنم و هیچ کار مهمی انجام نمی دهم.

به تخ.............م.......................م

شب بی در و پیکری است. تنها این گوشه‌ی اتاق نشسته‌ام و برای اینکه سعی کنم خودم را خوب کنم و توی حلقم این جمله را فرو کنم که من حالم خوب است، یک آهنگ معمولی گزاشته ام برای خودش شلوغ پلوغ کند و حواسم را یک مقداری پرت و پلا کند.

 شب بی در و پیکری است و من بیش از هر چیز احتیاج به یک دوست درست و حسابی دارم که همین الآن باهاش تو خیابون کاشانی راه بروم و سنگ جلوی پایم را به طرف جلو شوت کنم .و باهاش راه بروم و قوطی کوکاکولای خالی توی پیاده‌رو را قرتی زیر پا له کنم .و باهاش راه بروم و هیچی نگیم و باهاش راه بروم و یک دانه تخمه‌ی آفتاب‌گردان از توی جیبم دربیاورم و بیاندازم توی دهانم و مغزش را بین دندان‌هایم له و لورده کنم و پوستش را با لب‌هایم، پرت کنم توی هوا و بهش بگم که:وضع هنوز خرابه

عصر پنجشنبه وسط اتاق ولو شده‌ام، طاق‌واز دراز کشیده‌ام و در اوج کسالت عصرگاهی به صدای آسمان گوش می‌دهم و تک تک بارانی که به پنجره‌ی اتاقم می‌زند. حوصله‌ام بدجوری سر رفته است و توان انجام دادن هیچ کاری را ندارم. فلج شده‌ام و افتاده‌ام روی زمین. احساس می‌کنم نتوانسته‌ام در این سن آرزوهای ده سالگی‌ام را برآورده کنم. تو ده سالگی برنامه‌ریزی کرده‌ بودم وقتی که به سن الآن برسم دیگر نیازی به هیچ کسی نداشته باشم و خودم، برای خودم یک امپراطوری درست کرده باشم. و از این حرف‌ها. ولی الآن گوشه‌ی این اتاق نشسته‌ام و دارم به آرزوهای دیگرم فکر می‌کنم. احساس می‌کنم زندگی‌ شده است مثل یک ماتادور که پارچه قرمزش را هی جلویم می‌گیرد و من این همه سال می‌خواهم بهش برسم و شاخ‌هایم را تویش فرو کنم. در حالی که هنوز که هنوز است حتی نوک شاخ‌هایم هم به آن پارچه قرمز نخورده است. مردم، اطرافیان، دور تا دور ورزشگاه نشسته‌اند و من را برای تمام این سال‌ها نگاه می‌کنند تا ببینند آخر سر می‌توانم این پارچه قرمز را پاره کنم یا نه... وسط اتاق که ولو شده بودم داشتم به این فکر می‌کردم که باز هم جای شکرش باقی است که هنوز مثل همان ده سالگی آرزوهای بزرگ دارم. نه به همان اندازه‌ی ده سالگی بزرگ بزرگ. ولی باز هم آنقدر کوچک نیستند که فکر کردن بهشان وسوسه توی دل آدم نیاندازد. فکر می‌کنم نسبت آرزوهای آدم با سن آدم نسبت عکس دارد. ولی این نسبت می‌تواند برای بعضی‌ها به توان دو باشد و برای بعضی‌های دیگر...